امام حسن مجتبی (علیه السلام) پانزده فرزند داشت، یکى از آنها جناب زید بود که با لبابه دختر عبدالله بن عباس ازدواج کرد، لبابه همسر حضرت قمر بنى هاشم(علیه السلام) بود که بعد از شهید شدن آن حضرت با زید ازدواج نمود او دو فرزند آورد به نام حسن و نفیسه، کنیه حسن ابى محمد بود که داراى هفت پسر شد یک از آنها به نام ابو الحسن على ملقب به سدید بود على یک پسر داشت به نام عبدالله و عبدالله نه پسر داشت که یکى از آنها حضرت عبدالعظیم بود.

عبدالعظیم ابى القاسم بن عبدالله بن على الشدید بن حسن بن الامیر بن زید بن الامام الحسن(علیه السلام) معروف به شاه عبدالعظیم حسنى در حالى که از دست سلطان گریخته بود وارد رى شد و در منزل یکى از شیعیان در سردابى مخفى گردید. وى در آن محل مشغول به عبادت خداوند بود و روزه مى گرفت و گاهى مخفیانه به زیارت قبرى که مقابل قبر شریف خودش هست مى رفت و مى فرمود:

این قبر یکى از اولاد حضرت موسى بن جعفر(علیه السلام)است، ایشان در سال ۲۵۰ هجرى قمرى وفات نمود و در مسجد شجره رى مدفون گردید.

حضرت عبدالعظیم از بزرگان محدثین و علماء و زهّاد و از اصحاب امام جواد و امام هادى(علیهم السلام) است. او همان بزرگوارى است که خدمت امام هادى مشرف شد و عقاید خود را عرضه نمود و حضرت فرمود: اى اباالقاسم قسم به ذات خدا این عقاید دین خداست.

این بزرگوار یک پسر به نام محمد داشت که مردى بزرگ منزلت و زاهد و عابد بود.

فخر راضى در کتاب شجره مبارکه آورده که حضرت عبدالعظیم را در رى شهید کردند.

ناگفته نماند که بناى حرم مطهر آن حضرت یادگار مجدالملک قمى است و بنیان ایوان و رواق را شاه طهماسب بن شاه اسماعیل صفوى در سال ۹۴۴ هجرى قمرى بنا نهاده و ظریح نقره از آثار فتحلى شاه در سال ۱۲۲۲ هجرى قمرى مى باشد. طلا کارى گنبد را ناصرالدین شاه قاجار کرد و آینه بندى و نقاشى ایوان مطهر را میرزا آقا جان نورى صدر اعظم انجام داده است.(۱)

منبع:حوادث الایام، صفحه ۲۳۶