آیت الله جوادی آملی گفت: اعضا و جوارح بدن هر یک از ما انسانها، در حکم جماعتی است که به امامت یک نفر کار می‏ کند.

به گزارش پرس شیعه،  آیت الله جوادی آملی در پاسخ به سوالی در خصوص «چگونگی داشتن حضور قلب در نماز» بیان داشت: اعضا و جوارح بدن هر یک از ما انسانها، در حکم جماعتی است که به امامت یک نفر کار می‏ کند. امام این جماعت در دنیا، عقل، خیال، وهم یا عشق است. هرکس امام جماعت درون خود را می ‏شناسد! شئون مادون و اعضا و جوارح زیر دست، همه به امامت او کار می‏ کنند؛ یعنی اگر کسی انسان سالم و سالکی بود، همه قوای درونی و بیرونی ‏او به امامت عقل کار می‏ کند.

وی ادامه داد: انسان عاقل قوای درونی و رفتارهای بیرونی خود را عاقلانه تدبیر و تنظیم می ‏کند. اگر بخواهیم بدانیم که امام جماعت درون ما عقل است یا هوای نفس، باید به اعمال، رفتار و گفتار خود نظری بیفکنیم؛ یعنی گفتار، رفتار و به طور کلی سیره و سنّت انسان، نشان دهنده امامی است که در محراب درون او نهادینه شده است. اگر شخصی حرفِ خوب می‏زند، کارِ خوب می‏ کند، بدِ کسی را نمی ‏خواهد و ظاهر و باطنش یکی است، نشان این است امام درون او نور است؛ اما اگر کسی کار بدی کرد، دروغ گفت، رشوه‏ا گرفت یا اختلاس کرد، نشانه آن است که در درون او، خائنی به امامت رسیده است. بر این اساس، اگر اعضا و جوارح سالم بود، امام آنها رو به قبله نماز خوانده است و اگر اعضا و جوارح به فساد آلوده شدند، امام آنها پشت به قبله دارد.

آیت الله جوادی آملی با اشاره به آیات قران کریم اذعان داشت: به هر حال، بعضی مختالانه زندگی می ‏کنند؛ نه عاقلانه. در قرآن کریم آمده است: ﴿إنّ اللّهَ لا یحبُّ کُلّ مختالٍ فخور﴾.[سوره لقمان آیه ۱۸] مختال و متخیل یا کسی که با خیال زندگی می‏ کند نه عقل، محبوب خدا نیست. ارزشهای اعتباری و من و ماهای زودگذر خیال‏بافی است؛ اگر کسی به این‏گونه مسائل سرگرم شد و خود را به غیر خدا مشغول کرد، مختال است. انسان مختال زندگی و نماز عاقلانه ندارد. نماز عاقلانه روزی کسی است که در بیرون قوای خود را تطهیر کرده باشد. رفتار ناروا، گفتار ناشایست و… موجب می ‏شود که ما زندگی و در نتیجه نماز عاقلانه‏ ای نداشته باشیم.

وی تاکید داشت: اگر انسان تلاش کند، در تمام لحظات زندگی مراقب اعضا، جوارح و اندیشه‏ های خود باشد، قطعاً با حضور قلب بیشتری نماز می‏ گزارد، زیرا حضور قلب در نماز، عصاره و خلاصه حفظ حضور قلب در تمام ساعات زندگی است. کسی که هر لحظه خود را در محضر خدا می ‏بیند، به راحتی و با حضور قلب کامل به نماز می‏ ایستد؛ اما کسی که در طول شب و روز، به همه چیز جز خدا فکر می‏ کند، قطعاً نمی ‏تواند در نماز حضور قلب داشته باشد.