مراسم بزرگداشت کریم مجتهدی، فیلسوف، استاد دانشگاه و مترجم برجسته کشور، شامگاه چهارشنبه ۲۹ شهریور، با حضور جمعی از اساتید فلسفه در انجمن آثار و مفاخر فرهنگی برگزار شد.

مراسم بزرگداشت دکتر کریم مجتهدی، فیلسوف، استاد دانشگاه و مترجم برجسته کشور، شامگاه چهارشنبه ۲۹ شهریور با حضور آیت‌الله سیدمحمد خامنه‌ای رئیس بنیاد حکمت اسلامی صدرا، مهدی محقق، ریاست سابق انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، شهین اعوانی، مهدی گلشنی و حسن بلخاری در انجمن آثار و مفاخر فرهنگی برگزار شد.

حسن بلخاری، رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در این مراسم، ضمن تکریم شخصیت دکتر کریم مجتهدی اظهار داشت: ویژگی ممتار شخصیت این استاد بزرگوار آن است که در تاریخ فلسفه ایرانی اسلامی ما در مرز میان فلسفه اسلامی و فلسفه غربی قرار دارد و این در مرز بودن، بسیار مهم است

وی خاطر نشان کرد: در میان اندیشمندان ما، برخی به فلسفه غربی و برخی به فلسفه اسلامی تمایل دارند، اما اندک کسانی هستند که فلسفه غربی تحصیل می کنند اما جان شیدای خویش را در بستر فلسفه اسلامی و به ویژه شیخ اشراق قرار می‌دهند.

بلخاری گفت: دکتر مجتهدی یکی از سرچشمه های سالم آشنایی ما با کانت و هگل و هایدگر است، زیرا این فیلسوفان را با احترام به اصل متن و چنانکه هستند معرفی کرده است.

رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی اظهار داشت: تأکید بر مفاهیم عرضی، فلسفه را نابود می کند و در چنین شرایطی، امکان گفتگو و هم افزایی فلسفه از بین می رود.

وی ادامه داد: انسان پیش از آنکه به وطنی خاص متعلق باشد، هویت جهانی دارد و جهان فلسفه، جهان گفتگو است.

مهدی گلشنی، استاد دانشگاه صنعتی شریف در این مراسم ضمن تجلیل از شخصیت استاد کریم مجتهدی با اشاره به برخی تعالیم ایشان که علم را نور می داند و دانشجو بودن را فضیلت می شمارد، اظهار داشت: امروز در جامعه دانشگاهی ما علم برای رسیدن به پول و مقام مورد توجه است.

وی خاطر نشان کرد: بسیاری از دانشگاه های غربی رشته های مشترک فیزیک و فلسفه دایر کرده اند که متاسفانه در ایران چنین رشته هایی نداریم و حتی پیشنهاد رشته فیزیک بنیادی برای مقطع دکتری در وزارت علوم رد شد.

گلشنی افزود: این امر نشان می‌دهد که تنها ظاهر علوم مورد توجه است و کسی به مبادی و سرچشمه‌های علوم توجه ندارد.

وی ادامه داد: امروز جوانان رشته ای را در دانشگاه می خوانند که بتوانند به دلیل تحصیل در آن رشته برای ادامه تحصیل به خارج از کشور بروند. به این فکر می کنند که باکدام رشته راحت تر می توانند به کشورهای اروپایی بروند و دیگر کسی علم را برای علم نمی خواهد.

استاد فیزیک دانشگاه صنعتی شریف با اشاره به سخن هایزنبرگ که جهان را با عینک تخصص خود نبینید، اظهار داشت: باید در مورد عالم، فهمی کلی داشت، اما امروز دانشجویان ما که در رشته ای خاص دکتری می گیرند، گاه ارزشی برای رشته های دیگر قائل نیستند.

حسین کلباسی نیز در این مراسم از خاطرات خود با مجتهدی گفت و اظهار داشت: دکتر مجتهدی سلوک دانشجویی و سلوک معلمی را توامان داشته اند.

رضا داوری نیز با ابراز احترام به کریم مجتهدی، گفت: اهل فلسفه با هم اختلاف دارند، اما اختلاف آنها هم دوستانه است.

وی ادامه داد: دکتر مجتهدی شاید اولین ایرانی است که در اروپا دکتری فلسفه گرفته است اما اینجایی ترین استاد فلسفه است و همه زندگی خود را صرف فلسفه کرده است.

کریم مجتهدی نیز در پایان این مراسم و پس از اهدای لوح تقدیر و نشان زرین انجمن آثار و مفاخر فرهنگی اظهار داشت: من پس از بازنشستگی بیش از هر عنوان دیگر یک دانشجو بوده ام و کتابهایی را که بلد نبودم، خواندم.

وی گفت: فلسفه عشق به یادگیری است و بزرگترین نعمتی که خداوند به انسان داده است، نعمت آموختن است و همان طور که اگر کسی نعمت حیات را از ما بگیرد، به ما ظلم کرده است، اگر کسی بخواهد نعمت یادگیری را از انسان بگیرد نیز ظلم کرده است.

این استاد فلسفه خاطر نشان کرد: امروز چنانکه باید از دانشگاه ها نتایج مثبت حاصل نمی شود و این برای کشوری که فرهنگی کهن دارد، مایه تاسف است. متاسفانه امروز توجه به علوم جدید که البته در جای خود لازم و مفید هستند، چنان زیاد شده است که دیگر آن هدف مهم که همان خواست آموختن است، چندان مورد توجه نیست.

این استاد فلسفه در سخنرانی خود به مسئله چیستی هویت ایرانی نیز اشاره کرد و گفت: نمی توان هویت ایرانی را به لحاظ منطقی تعریف کرد و حدتام آن را بیان نمود.

وی افزود: تعریف روانشناختی هویت ایرانی بدین سان که بگوییم در ضمیر ناخودآگاه ما ایرانی بودن نهفته است هم نمی تواند تعریف درستی باشد.

مجتهدی گفت: به نظرم ایرانی بودن به این معناست که کسی اراده می کند ایرانی بماند.

وی اظهار داشت: در میان درختان درخت نخل، بیشترین شباهت را به انسان دارد، زیرا اگر سر آن را بزنند و جلوی رشد او را بگیرند، ریشه هایش خشک خواهد شد، درست مانند انسان که اگر جلوی رشد او گرفته شود، از بین خواهد رفت.