در عصر رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم)، بانوی مسلمانی زندگی می کرد که همواره روزه می گرفت و به نماز اهمیّت بسیار می داد. حتی شب را با عبادت و مناجات به سر می برد، ولی در معاشرت با مردم، بداخلاق بود و با زبان خود، همسایگانش را می آزرد.

شخصی به محضر رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) آمد و عرض کرد: آن بانو، همواره روزه می گیرد و شب زنده داری می کند، ولی بداخلاق است و با نیش زبانش همسایگان را می آزارد.
رسول اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «لا خیر فیها، هی من اهل النّار»: «در چنین زنی، خیری نیست و او اهل دوزخ است».

منبع: محمد محمدی اشتهاردی؛ داستان دوستان ج۵ص۹۱