سفر عمار حکیم به کویت در حالی صورت گرفت که تحلیلهای مختلف و گاهاً متعارضی در خصوص اهداف این سفر ارائه شد.

سید علی موسوی خلخالی، روزنامه نگار در یادداشتی که در اختیار مهر، قرار داده است سفر سید عمار حکیم رییس جریان حکمت وطنی عراق به کویت را مورد واکاوی قرار داده است.

سفر سید عمار حکیم به کویت بحث و حدیث های بسیاری را ایجاد کرده است. بسیاری آن را به نتایج انتخابات عراق و تشکیل دولت جدید این کشور ربط می دهند و بر این اعتقادند که این سفر با هدف رایزنی با کشورهای عربی و احتمالا دیدار با مقامات ذی نفوذ عرب در امور عراق صورت گرفته و بر همین سیاق به تفسیر و تحلیل سفر سید عمار پرداخته اند.

عده ای حتی پا را فراتر نهاده و این سفر را آغازگر دوری وی از ایران و نزدیکی اش به کشورهای عربی دانسته اند. تحلیل هایی که چندان رنگی از واقعیت ندارند و عموما مبتنی بر احساسات و به دور از حقایق بیان می شوند و ظاهرا با اهدافی مغرضانه بیان می شوند.

این سفر در ماه مبارک رمضان انجام شده است. افراد آگاه از کویت می دانند که دیوان ها و دید و بازدیدها با حضور در آنها سنتی دیرینه دارد که در ماه مبارک رمضان اهمیتی دوچندان می یابد. سفر سید عمار حکیم نیز بر همین سیاق قابل تفسیر است و کمتر رنگ و بوی سیاسی دارد.

اساسا خانواده حکیم از قدیم در ماه مبارک رمضان هر ساله به کویت سفر می کردند. بانی این حرکت نیز مرحوم سید محمد باقر حکیم، شهید محراب، بود که از این سفر در راستای مبارزه با رژیم بعثی به رهبری صدام حسین استفاده می کرد.

از سال ۱۹۹۲ شهید سید محمد باقر حکیم به عنوان رهبر مخالفان صدام شروع به برقراری ارتباط با کویت کرد و در آن زمان با توجه به حمله صدام به کویت این حرکت بسیار هوشمندانه، مهم و تاثیرگذار بود. شهید حکیم از وضع موجود و اختلاف صدام با کشورهای عربی در راستای ارتباط بیشتر با شیعیان در کشورهای عربی استفاده می کرد.

ایشان در ماه مبارک رمضان معمولا ۱۰ روز در کویت اقامت می‌کرد و در طول این مدت ضمن دیدار با امیر کویت و مسئولین این کشور و بیان مشکلات، دیدگاه ها و نظرات به منظور گسترش ارتباط عراق و کویت، با مردم کویت نیز دیدارهایی برگزار می کرد.

مردم کویت بیشترین آسیب را از صدام دیده بودند و شهید حکیم با حضور در دیوان ها و حسینیه های این کشور و همنشینی و گفت وگو با مردم و حضور در خانواده های کویتی به بازسازی تصویر عراق در ذهن مردم کویت می پرداخت و صفحه جدیدی را در ایجاد روابط بین ملت دو کشور ایجاد می کرد. صدام کویت را استان نوزدهم عراق می دانست و در آن مقطع مردم کویت آسیب زیادی از صدام دیده بودند.

از سال ۲۰۰۳ و پس از شهادت سید محمدباقر حکیم، سید عبدالعزیز این سفر سالانه را ادامه داد و به عنوان رئیس مجلس اعلی و برادر شهید حکیم به این سفر ادامه داد و روند تقویت و استحکام ارتباط و هم فکری با رهبران و مردم کویت را دنبال کرد. سید عبدالعزیز این سفرها را از ۱۰ روز به ۳ روز کاهش داد اما هدف از این سفرها تغییری نکرد و این سنت با تاکید بر ارتباط بیشتر میان شیعیان دو کشور ادامه یافت.

پس از رحلت سید عبدالعزیز، سید عمار حکیم این سنت حسنه را در سفری فشرده (یک یا دو روز) ادامه داده است و طبق سنوات گذشته ضمن دیدارهای رسمی با مردم کویت نیز دیدار می کند. سفر امسال او نیز در همین راستا قابل تفسیر است نه بیشتر.

کسانی که ایراد می گیرند و تلاش می کنند این سفر را به انتخابات وصل کنند و می پرسند چرا باید در زمان اعلام نتایج انتخابات وی این سفر را انجام دهد از این نکته غافلند که امسال به طور تصادفی ماه مبارک رمضان با فضای انتخاباتی عراق و فضای بعد از آن هم زمان شده و الا تغییری در اصل موضوع حاصل نشده است.

این صحیح است که سید عمار با مقامات ارشد کویتی از جمله امیر کویت دیدار کرد و در این دیدارها به انتخابات عراق و نتایج آن پرداخته شد اما محور گفت وگوها بیشتر مسائل منطقه ای و توسعه روابط کویت و عراق بوده است.

سید عمار حکیم در دیدار با امیر کویت بر وجود عراق مقتدر، مستقل و با ثبات برای امنیت و ثبات خاورمیانه تاکید و با توجه به شرایط منطقه اشاره کرد که خاورمیانه با توجه به موضع‌گیری‌های کشورها، در حالتی از تنش و آشوب به سر می‌برد که این به نفع هیچ کس نیست.

او در دیدار با شیخ نواف الاحمد الجابر الصباح، ولیعهد کویت نیز اگرچه به انتخابات اخیر عراق و نتایج آن اشاره کرد اما با بیان این نکته که عراق در حال پیشروی به سمت مرحله جدیدی است، گفت: «همگان معتقدند باید در عراق یک حکومت خدمتگزار به دور از تنش‌های سیاسی شکل بگیرد.» وی با اشاره به مشکلات خاورمیانه همچنین گفت: «گفتمان و مذاکره به تنهایی می‌تواند مشکلات خاورمیانه را حل و فصل کند، در عین حال گفتگوهای تنش زا به نفع هیچ یک از ملت‌ها و کشورهای منطقه نیست.»

این که یک رهبر سیاسی و جریان ساز در کشوری عربی به کشور عربی دیگر، همسایه و صاحب استقلال سفر می کند، حق اوست و نباید از دریچه های تنگ سیاسی به آن نگریست. تنگ نظری و مغرضانه رفتار کردن برای هر حرکت سیاسی نه تنها به آرامش و ثبات کشور پرچالشی چون عراق کمک نمی کند بلکه حتی بر بحران ها و چالش های آن می افزاید.

منبع؛ مهر