از مهمات اعمال این ماه، افطار دادن به روزه‌داران است که اجر آن را در ضمن خطبه رسول خدا(ص) شنیدید و مهمتر از آن نیز، خالص کردن نیت و مؤدب شدن به آداب خدای جلَّ جلالُهُ است و اینکه باعث او بر این عمل جز تحصیل رضای خدا نباشد.

 از مهمات اعمال این ماه، افطار دادن به روزه‌داران است که اجر آن را در ضمن خطبه رسول خدا(ص) شنیدید و مهمتر از آن نیز، خالص کردن نیت و مؤدب شدن به آداب خدای جلَّ جلالُهُ است و اینکه باعث او بر این عمل جز تحصیل رضای خدا نباشد.
و مقصودش نه اظهار شرف دُنیوی و نه شرف اُخروی باشد ونه تقلید و نه رسوم عادات را در نظر آورده باشد و در خالص ساختن عمل از این قصدها اهتمام کند و به بعض وسایل، آن را امتحان و آزمایش نماید تا از تلبیس هوای نفس و شیطان اطمینان حاصل گردد.
و در این کار از خداوند جلَّ و جلالُهُ در اصل افطاری که می‌دهد و در تعیین کسی را از مومنین که افطار خواهد داد و در غذائی که برای افطار تهیه می‌کند و کیفیت معامله خود با مهماتش استمداد نماید و کمک بطلبد.
زیرا تمام این‌ها کیفیتش با قصدهای شخص مختلف می‌شود و اهل بیدرای مداخله شیطان را در آن می‌شناسند و از آنچه او امر می‌کند وموافق میل اوست اجتناب می‌کنند و آنچه موافق امر مولا و رضای مالک دین و دنیاست پیروی می‌نمایند؛ در این صورت به قبول خداوندی و ثواب‌های او (فوق آمال و آرزوی خود) نایل خواهد شد.
و هچنین در خالص کردن قصد خود به قبول دعوت غیر برای افطار اهتمام نماید و در این باره کوشش کند و بداند که مخلص از قبول دعوت مومن و حضور در مجلس او و افطار کردن او به حدّی منتفع می‌شود که از غیر آن به عبادت سال‌ها منتفع نخواهد شد و لذا همت اولیا همواره مصروف بر تخلیص و ویژه ساختن اعمال بوده نه بسیاری اعمال و از عمل آدم و ابلیس عبرت بگیرد که از آن خبیث عبادت هزاران سال ردّ شد و از آدم یک توبه با اخلاص پذیرفته گشت و سبب برگزیدگی و اصطفاء او شد.

کتاب ترجمه المراقبات – ص ۲۸۱
تالیف: عارف کامل میرزاجواد آقاملکی تبریزی(ره)