عضو هیأت علمی جامعه المصطفی العالمیه به بیان آخرین وصیت پیامبر اکرم(ص) به امام علی (ع) درباره امام حسن و امام حسین (ع) پرداخت و گفت: رسول خدا (ص) همواره امام حسن و امام حسین (ع) را دو ریحانه بهشتی می‌ دانستند.

به گزارش پرس شیعه؛ حجت الاسلام و المسلمین ناصر رفیعی، عضو هیأت علمی جامعه المصطفی العالمیه بعد از ظهر امروز در مراسم ترتیل خوانی قرآن کریم در شبستان امام خمینی(ره) حرم حضرت معصومه(س) با بیان اینکه رسول خدا(ص) همواره امام حسن و امام حسین(ع) را دو ریحانه بهشتی می دانستند، گفت: آخرین وصیت حضرت رسول(ص) در لحظات پایاتی عمرشان به امام علی(ع) مراقبت از امام حسن و امام حسین(ع) بود.

وی با تأکید بر اینکه امام علی(ع) این وظیفه را تا وقتی که زنده بودند به خوبی انجام دادند، افزود: حضرت علی(ع) همواره به مسلمانان به نقل از رسول خدا(ص) توصیه می‌کردند که امام حسن و امام حسین(ع) فرزندان رسول خدا(ص) بوده و اطاعت و مراقبت از آن‌ها واجب است.

تأکید حضرت علی(ع) بر این موضوع که امام حسن و امام حسین(ع) فرزندان رسول خدا(ص) هستند

عضو هیأت علمی جامعه المصطفی العالمیه تصریح کرد: در این زمینه مستندات تاریخی زیادی وجود دارد که این موضوع را مورد تأیید قرار داده است برای مثال حضرت علی (ع) در جنگ جمل به شدت نگران سلامتی امام حسن و امام حسین(ع) بودند و زمانی که یاران می‌فرمودند که محمد بن حنفیه هم جلو رفته است ایشان می‌فرمودند که نگرانی من به خاطر امام حسن و امام حسین(ع) به این علت است که آن‌ها فرزندان رسول خدا(ص) بوده و محمد بن حنفیه پسر من است.

حجت الاسلام والمسلمین رفیعی با بیان اینکه متأسفانه امت رسول الله پس از رسول خدا(ص) حرمت ریحانه های ایشان را نگه نداشتند، گفت: آن‌ها جنازه امام حسن(ع) را تیر باران کردند تا در کنار رسول خدا(ص) دفن نشوند و بر جسد مبارک امام حسین(ع) پس از شهادت اسب دواندند.

قرآن کریم اجازه نمی‌دهد کسی رسول خدا (ص) را با نام کوچک مورد خطاب قرار دهد

وی با اشاره به تفسیر پایانی آیات سوره نور افزود: خداوند در این آیات می‌فرماید که هیچ‌کس حق ندارد رسول خدا (ص) را با نام کوچک مورد خطاب قرار دهد و آیات قرآن کریم هم به همین دلیل همواره رسول خدا (ص) را با خطاب «ایها النبی» و «ایها الرسول» می نامیدند.

استاد حوزه علمیه قم ادامه داد: رسول خدا(ص) هم به مردم توصیه می‌کردند که هرگز کسی را با نام کوچک به نشانه تحقیر صدا نزنند.

حجت الاسلام و المسلمین رفیعی با اشاره به اینکه حضرت زهرا(س) حضرت رسول(ص) را همیشه با نام پدر جان و بابا جان مورد خطاب قرار می دادند، تصریح کرد: عده‌ای پس از این آیه به حضرت زهرا(س) متعرض شدند که شما هم باید رسول خدا(ص) را با کلام دیگری مورد خطاب قرار دهید که رسول خدا(ص) در پاسخ به حضرت زهرا(س) فرمودند که این آیه شامل شما نمی‌شود و شما وقتی مرا با نام باباجان و پدر جان مورد خطاب قرار می‌دهید قلب من محکم و استوار شده و آرام می گیرد.

قرآن اطاعت از رسول خدا(ص) را واجب می‌داند

وی با بیان اینکه قرآن کریم از ما می‌خواهد که همواره از رسول خدا(ص) تبعیت کنیم، گفت: مخالفت با رسول خدا(ص) عقوبت بدی داشته و سرانجام آن قصاص است.

عضو هیأت علمی جامعه المصطفی العالمیه با اشاره به اینکه انسان هم در مورد تکالیفی و آیاتی که از جانب خدا بر رسولش نازل شده وظیفه اطلاعت دارد و هم در قبال تصمیماتی که از جانب رسول خدا(ص) به عنوان نماینده خدا بر روی زمین گرفته می شود، ادامه داد: در این زمینه ماجرای زید بن حارثه و واقعه غدیر بهترین نمونه و مثال است.

وی با اشاره به ماجرای جناب زید، فرزندخوانده پیامبر(ص) در قرآن کریم تصریح کرد: جناب زید که غلام حضرت خدیجه (س) بود، توسط این بانو به پیامبر اسلام(ص) بخشیده شد و پیامبر نیز پس از آنکه زید به وسیله پدر و مادر مشرکش از فرزندی عاق شد او را به عنوان فرزندخوانده خود انتخاب کرد و پیامبر(ص) زینب، دختر عمه خود را که از خانواده ای معروف و ثروتمند بود، برای او خواستگاری کرد که با مخالفت هایی از سوی خانواده او مواجه شد که در اینجا آیه نازل شد که اطاعت از تصمیمی که پیامبر می گیرد، بر همگان واجب است.

عضو هیأت علمی جامعه المصطفی العالمیه با تأکید بر اینکه متأسفانه برخی در ازدواج با وجود متدین بودن پسر و دختر ملاک را جایگاه و اموال افراد قرار می دهند. گفت: افراد باید به این نکته توجه داشته باشند که ملااک اسلام تقوا و ایمان است نه مال و شهرت و توجه صرف به این دو موضوع مخالف با فرمان رسول خدا(ص) است.

عضو هیئت علمی جامعه المصطفی با بیان این اطاعت از کلام معصوم باید بدون کم و زیاد انجام شود، ادامه داد: برخی عباراتی را به ادعیه و زیارات اضافه می‌کنند که این کار اشتباه است و فرد باید همان عبارتی که از کلام مبارک معصوم خارج می شود، اطاعت شده یا گفته شود؛ چراکه اگر معصومین لازم می دانستند، مسلماً خود این عبارات را کم یا زیاد می کردند.