حجت الاسلام غلامی با بیان اینکه تا یک مسأله به فرهنگ عمومی تبدیل نشود، مهجور خواهد ماند، گفت: برای رهایی از این مهجوریت باید فرهنگ استفاده از نهج البلاغه و ضروریاتش برای جامعه تبیین شود.

به گزارش پرس شیعه به نقل از رسا، حجت الاسلام نجف علی غلامی، عضو هیأت علمی دانشگاه خوارزمی تهران در گفت‏ وگو با خبرنگار خبرگزاری رسا، با بیان اینکه نهج البلاغه یکی از مهمترین آثار حدیثی و روایی مسلمانان به ویژه مورد توجه شیعیان است، بیان کرد: نهج البلاغه تنها فرازهایی از بیانات امیرمؤمنان(ع) است و کل سخنان امام علی(ع) نیست، مرحوم سید رضی بر اساس فصاحت و بلاغت این کلمات را انتخاب کرده است.

وی ادامه داد: متاسفانه این کتاب و مفاهیم آن در جامعه شناخته نشده است، ولی یکی از منابعی که می تواند این مسأله را به خوبی روشن کند، کتاب سیری در نهج البلاغه شهید مطهری(ره) است که زوایای مختلف مهجوریت نهج البلاغه را بررسی کرد.

حجت الاسلام گفت: قصور نخبگان و افرادی که وظیفه نهادینه کردن مفاهیم نهج البلاغه را در بطن جامعه دارند، باعث می شود این مطالب به جامعه منتقل نشود.

وی با بیان اینکه تکنیک استفاده از نهج البلاغه در حوزه های درسی وجود ندارد، ابراز کرد: مبلغان، طلاب و فضلا تکنیک و ابزار استفاده از نهج البلاغه را مسلط نیستند، بنابراین این مسائل باید به صورت کارگاه و تدریس مطرح شود.

تا یک مسأله به فرهنگ عمومی تبدیل نشود، مهجور خواهد ماند

حجت الاسلام غلامی با بیان اینکه تا یک مسأله به فرهنگ عمومی تبدیل نشود، مهجور خواهد ماند، ابراز کرد: برای رهایی از این مهجوریت باید فرهنگ استفاده از نهج البلاغه و ضروریاتش برای جامعه تبیین شود.

وی ادامه داد: وقتی تبیین و ضرورت این مسأله برای عوام و خواص جامعه مشخص شد، مراجعه به نهج البلاغه بیشتر می شود.

حجت الاسلام غلامی با بیان اینکه مهمترین متولیان ترویج فرهنگ نهج البلاغه حوزویان هستند، اظهار داشت: کسانی که در امور حوزوی نقش دارند با توجه به توانایی و امکاناتی که دارند موظفند خودشان را با نهج البلاغه مرتبط کنند و این مفاهیم را در جامعه منعکس کنند.

وی افزود: علت اصلی کوتاهی متولیان نهج البلاغه این است که این مسأله اولویت بندی نشده و خود این سازمان ها و متولیان ترویج فرهنگ نهج البلاغه به عمق مفاهیم نهج البلاغه پی نبردند.

حجت الاسلام غلامی ادامه داد: وقتی چیزی شناخته نشود و ضرورت آن هم احساس نشود کسی به دنبال آن نمی رود، بنابراین ما باید این ضرورت را هم برای خودمان و هم برای جامعه ایجاد کنیم وقتی این ضرورت احساس شد خود به خود یکسری راهکارها به وجود خواهد آمد.