عضو سابق تیم مذاکره کننده هسته ای گفت:بعد از برجام هنوز هیچ اقدامی عملی صورت نگرفته و این بیان کننده آمریکا هراسی است چرا که آن ها ایران را به عنوان یک نقطه تهدید معرفی می کردند اما کذب است

به گزارش پرس شیعه؛ ابوالفضل ظهره وند عضو سابق تیم مذاکره کننده هسته ای در مصاحبه با رادیو گفتگو در رابطه با بدعهدی های آمریکا در برجام اظهار داشت: وحدت و انسجام ملی ترازوی اصلی در مبحث ملی و ملیتی است.

وی بیان کرد: یک سال از امضای توافق نامه هسته ای برجام می گذرد و ما شاهد بد عهدی ها و بهانه تراشی های آمریکا و دیگر کشورها در برجام هستیم. اما با این وجود یک سری توافقات حاشیه ای نیز به همراه داشت که از آن عهد های بسته شده خارج است.

ظهره وند ادامه داد: مابعد از توافق برجام شاهد حضور هیئت های مختلفی از کشورهای غربی در سطوح بالا برای همکاری با ایران در مباحث مختلفی بودیم و این نشان دهنده این است که فضای دیپلماتیک به نفع جمهوری اسلامی ایران در سایه توافق برجام دچار تحولات خوب و اثر گذاری شده است.

عضو سابق تیم مذاکره کننده هسته ای افزود: آمریکا و دیگر کشورها قبل از برجام ادعای ایران هراسی می کردند و بر این باور بودند که هیچ اقدام عملی انجام نمی دهند اما بعد از برجام با وجود امضای آن توافق نیز هنوز هیچ اقدامی عملی صورت نگرفته است و این بیان کننده آمریکا هراسی است چرا که آن ها ایران را به عنوان یک نقطه و کانون تهدید شناسایی و معرفی می کردند اما این دقیقا بالعکس صورت گرفته است.

وی گفت: علارغم این که ایران در این مساله و مسائل دیگری خوش عهدی و پای بند بودن خودش را ثابت کرده است، اما هنوز که هنوزه آمریکا با بهانه تراشی و گسترش مشکلات ظاهری از قبیل حقوق بشر، جنگ و دعواهایی در منطقه، کودتای کشورهای اطراف تصمیم دارد تا از عهدها و وظایف خودش شانه خالی کند.

عضو سابق تیم مذاکره کننده هسته ای اذعان داشت: آن چه که به باید بودن اجرای توافق نامه برجام جان می دهد و آن را عملی می کند نوع رویکرد و مدیریتی بود که در دولت یازدهم رخ داد و فهماندکه نخبگان می توانند چه مستقیم و چه غیر مستقیم در برجام تعامل و مذاکره داشته باشند. و محدودیت هارا حل و فصل کنند.

ظهره وند افزود: اگر مقام معظم رهبری در این مسائل دخالت نکرده و فقط توصیه ونظرات خودرا اعلام می کردند به این معنا بود که وحدت و اتحاد ملی آن هم در سطح نخبگانی مهم تر از مباحث و توافقات برجام بوده است چه بسا که اعتماد سازی با کانون های قدرت و تهدیدی که ثابت شده اند هیچ معنایی ندارد و تا زمانی که ساختارهای تحریمی به قوت خودشان باقی مانده است نمی توانیم انتظار برداشته شدن تحریم ها را داشته باشیم.