اگر در تعریف یاران پاکباز سرور شهیدان، جمله بى نهایت بزرگ را بکار ببریم، عین حقیقت را گفته ایم، و اگر در باز شناساندن دد منشانى که به آن چهره هاى الهى و پاسداران حریم قرآن مجید حمله ور شدند، و بدن ملکوتى آنان را در این سیّاره خاکى به خاک و خون کشیدند، تعبیر به بى نهایت کوچک کنیم، سخنى به گزاف نگفته ایم.

آن ملکوتیان، چون به مقام لقاى حقّ، وصال محبوب و عرصه گاه فناى فى اللّه و بقاى باللّه رسیدند، و جز حقّ از وجودشان باقى نماند بى نهایت بزرگند.

و ناسوتیان، چون چراغ فطرت در باطنشان خاموش شد، و قاضى وجدانشان به دهان مرگ افتاد، و دین و ایمان به شرابخوار و سگ باز و کافرى چون یزید فروختند و به تعبیر قرآن مجید دنیاى دنى و پست را بر آخرت عالى و باقى اختیار کردند، و دست به عملى آلودند که در تاریخ هستى بى سابقه بود، و دلى از امامان و اولیا و پاکان سوزاندند که تا قیامت درد آن التیام پذیر نیست، بى نهایت کوچک شدند.

رسول بزرگوار اسلام صلى الله علیه و آله و سلم درباره آن انسان هاى ملکوتى، و آزادگان از قید ما سوى اللّه، و عرشیان برتر از فرشتگان، و افتخار سماواتیان، و الگوى فرش نشینان، در خطابى به عصمت کبرى، مصداق اتَمّ فضیلت و تقوا، و منبع کرامت و صفا حضرت فاطمه زهرا علیها السلام فرمود:

وَهُوَ یَوْمَئِذٍ فى عُصْبَهٍ کَانَّهُمْ نُجُومُ السَّماءِ یَتَهادُونَ الَى الْقَتْلِ وَکَانّى انْظُرُ الى مُعَسْکَرِهِمْ وَالى مَوْضِعِ رِحالِهِمْ وَتُرْبَتِهِمْ «۱».

حسین من در آن روز در جمع گروهى غیرتمند پابرجاست، آن عاشقان وارسته، و عارفان از جان رسته، در کنار خورشید وجود حسینم گویى ستارگان آسمانند، در فداکارى و جان باختن در راه حقّ، و هدیه کردن هستى خویش در مقابل امام و رهبرشان بر یک دیگر پیشى مى گیرند، و براى دست یافتن به شهادت، با هم دیگر مسابقه مى دهند، گویى هم اکنون من لشگرگاه آنان و جاى بنه و تربتشان را مشاهده مى کنم.

اصحاب سرور شهیدان، گروهى بودند که جسم و بدن را از طریق طاعت و عبادت به مملکت عشق و معنویت بردند، و آن چنان این عنصر مادّى را در بوته محبت حقّ، و آتش بندگى مولا گداختند که غیر یار، دیّارى در دیار هستى آنان نماند.

آن مرغان باغ ملکوت، و اختران ملک لاهوت، و عرشیان جلوه کرده در ناسوت، همراه محبوبشان در کمتر از نصف روز، با قلبى پرشور و سوز به حریم قرب معشوق راه یافتند، و در بهشت لقا جاى گرفتند، و به تمام عقلاى عالم، و منصفان تاریخ، و آگاهان روشن ضمیر ثابت کردند که بى نهایت بزرگند.

دشمن دین باخته، گروه مادّیگر، اسیران خاک ناقابل، غفلت زدگان شعور از دست داده، بى خبران بى خرد، دنیا زدگان وامانده، میمون صفتان گول خورده، اسیران کمند شیطان، زندانیان هواى نفس، افتادگان در دریاى سیه بختى، تبه روزگاران بیچاره، طعمه هاى لهیب آتش بد فرجامى دنیا و آخرت، انتخاب کنندگان حزب اموى بر اهل بیت پاک و معصوم پیامبر علیهم السلام، تحلیل برندگان استعدادهاى انسانى، حمله کنندگان به حریم اخلاق، کارمندان دولت طاغوت، حمّالان شهوات پسر زیاد بى مادر، نخبگان شرارت و فساد، در پیشگاه هستى ثابت کردند که بى نهایت کوچکند.

این حسین عزیز است که با بصیرت و علم و دانش سرشار خود، در حالى که به مقام عصمت، کرامت داده، و حریم انسانیّت را مفتخر فرموده، و به آبرو، آبرو داده، و بر رخسار آدمیّت نشان اصالت نصب کرده، درباره آن پاک سرشت ها و نیک نهادها با صدایى رسا در شب عاشورا فرمود:

فَانّى لا اعْلَمُ اصْحاباً اوْفى وَلا خَیْراً مِنْ اصْحابى «۲».

من وفادارتر و بهتر از یاران خود، در همه هستى خبر ندارم.

که این خبر ندارم عین علم و آگاهى است نه رشته اى از بى خبرى، یعنى: چون مانند اینان در عرصه گاه حیات وجود خارجى ندارد، پس خبرى نمى توان گرفت.

نه این که هستند و من خبر ندارم، و هستند و من نمى شناسم. چون وجود عینى ندارند و نیستند خبر نمى توان گرفت، که لا اعْلْمُ به این معناست که چون نمونه اینان نیست لا اعْلْمُ، اگر بود و از آنان خبر نداشتم اعْلْمُ بود، ولى همانند اینان نیست که مى گویم لا اعْلْمُ.

«اگر گفته فیلسوف درباره «قوّه و مادّه» که گوید: هر ذرّه عبارتست از قوّه هاى نامتناهیه که مانند انجماد آب، یخ بسته شده است، و اگر بتوان آن ذرّه را بشکنیم همان قواى غیر متناهیه را استخراج خواهیم کرد و مورد استفاده قرار خواهیم داد، اغراق به نظر آید، چون جسم و جسمانیّات متناهى التأثیر و التأثّر است.

ولى این حقیقت درباره جان و روان که قواى خود را در پیکر انسان تمرکز داده و فوج فوج بیرون همى فرستد، اغراق نیست، به خصوص در رابطه با اصحاب سرور شهیدان بدون کمترین شک و تردید قابل تصدیق است، که اینان از آثار عظمت، مالامالند، و از گریبان فعّالیت آنان منطق هایى ابرازاتى پر از عاطفه و پر از حماسه، پر از رشادت و پر از تسلیت، با لطافت مى جوشد و مانند آب روان، دریاوار در بستر تاریخ روى هم مى غلطد» «۳» و پایان هم نمى پذیرد، اگر این معناى بى نهایت بزرگ نیست پس معناى بى نهایت بزرگ چیست؟

از بنیه این شاخصان اصالت، و دریاى کرامت، و حریم عظمت، آزادى ضبط نفس، حکومت بر نفس، شجاعت، قانون، محبّت، صلابت، لطف و دلسوزى، قهرمانى و رزم آورى، خوددارى و خود نباختن در منطقه قدرت امویان آلوده و بد طینت، و خود باختن در برابر حضرت حسین علیه السلام مرد حقیقت و فضیلت به حد کامل و سرشار توأماً بیرون مى ریزد.

این همه حقایق در دنیاى روان و جان این غیرتمندان نشان دهنده این واقعیّت قطعى است که: اینان در خوبى و وفادارى نمونه ندارند، و در مرحله ایمان و اخلاق و شخصیّت و عظمت و شرافت و عشق و محبّت، بى نهایت بزرگند.

و آنان که قدر این ملکوتیان با رفعت را نشناختند، و در برابر آن رجال الهى چون سگ ها به پارس کردن پرداختند، و دست به قتل آنان زدند، و حرم عصمت آنان را به اسارت بردند، و براى ارضاى هواى نفس یزید و ابن زیاد خود را به شیطان فروختند، بى شک و تردید بى نهایت کوچکند.

اینان، اعتبار و شخصیت از کسى وام نگرفتند، و با بستن خود به دیگرى کسب مقام نکردند، بلکه در سایه قرآن و اهل بیت علیهم السلام از تشخیص صحیح برخوردار شدند، و به راه و چاه، بصیرت پیدا کردند، و حقّ و باطل را از هم باز شناختند، و با قوّه اراده و نیروى همّت به میدان آوردند، و تشخیص بر حقّ خود را ملاک حرکت و عمل قرار دادند، و در آن طوفان سهمگین فکرى و اجتماعى و سیاسى- که پسر هند جگر خوار و عمرو عاص حیله گر و دین فروختگان پست فطرت بر جامعه تحمیل کرده بودند- به راه درست و صراط صحیح رفتند، و از وجود حضرت حسین علیه السلام قدردانى کرده پروانه وار به دور شمع وجودش گرد آمدند، و جان را در راه خدا به محضر الهى و عرشى او هدیه کردند، و کلاسى ابدى براى درس گیرى جن و انس با شهادت و فداکارى خود برپا نمودند.

پیامبر عزیز صلى الله علیه و آله، به شهیدان کوى جگر گوشه اش حضرت حسین علیه السلام مى بالد آنجا که مى فرماید:

یَرْتَحِلُ الى ارْضٍ مَقْتَلِهِ وَمَصْرَعِهِ ارْضُ کَرْبٍ وَبَلاءٍ تَنْصُرُهُ عِصابَهٌ مِنَ الْمُسْلِمینَ، اولئِکَ سادَهٌ شُهَداءِ امَّتى یَوْمَ الْقِیامَهِ «۴».

حسین من پس از آوارگى به سرزمین قتلگاه و آرامگاه خود زمین کربلا کوچ مى کند. در آنجا گروهى فداکار از غیرتمندان مسلمین به او یارى مى دهند، اینان به روز قیامت سروران شهداى امّت من هستند.

ملاحظه مى کنید که: رسول باعظمت اسلام صلى الله علیه و آله و سلم اینان را مافوق همه شهیدان قلمداد کرده است، شهیدانى که خود مافوق همه امّتند؛ چرا که خیرى بالاتر از شهادت نیست، و شهیدان کوى اسلام از تمام مؤمنان و مسلمانان برترند، و شهداى کربلا از همه شهیدان بالاتر و بهترند، و معناى بى نهایت بزرگ جز این نیست.

پی نوشت ها:

______________________________

(۱)- کامل الزیارات: ۶۸، باب ۲۲، حدیث ۲؛ تفسیر فرات: ۱۷۱، حدیث ۲۱۹؛ بحار الأنوار: ۴۴/ ۲۶۴، باب ۳۱، حدیث ۲۲٫

(۲)- ارشاد: ۲/ ۹۱؛ اعلام الورى: ۲۳۷، الفصل الرابع؛ بحار الأنوار: ۴۴/ ۳۹۲، باب ۳۷٫

(۳)- عنصر شجاعت: ۲۶٫

(۴)- مثیر الأحزان: ۲۲؛ عنصر شجاعت: ۱/ ۸٫

کتاب: با کاروان نور

نوشته: استاد حسین انصاریان