روزى پیامبر اکرم(ص) به اتفاق جمعى از مسلمانان، نماز میگزارد. هنگامى که آن حضرت به سجده رفت، امام حسین(ع) که در آن موقع، کودک خردسالى بود، بر پشت پیغمبر(ص) سوار شد و به پاهاى خود حرکت داد. وقتى پیامبر(ص) خواست سر از سجده بردارد، او را گرفت و با ملاطفت و آرامی خاصی، کنار خود بر زمین نهاد. باز در سجده‏هاى دیگر این کار تکرار شد تا این که نماز حضرت به پایان رسید.

یک یهودى که ناظر این صحنه بود، پس از نماز نزد حضرت آمد و به ایشان عرض کرد: «شما با کودکان خود به گونه ای رفتار مى‏کنید که ما هرگز چنین نمى‏کنیم!». پیامبر اکرم(ص) در جواب او فرمودند: «اگر شما به خدا و رسول او ایمان می‏داشتید، با کودکان خود، به عطوفت و مهربانى رفتار می‏کردید».
مهر و محبت پیامبر عظیم الشأن اسلام با یک کودک، چنان تأثیر ژرف و عمیقی بر قلب آن‏ مرد یهودى گذاشت که بی درنگ در همانجا به آیین مقدس اسلام گروید.

(علامه مجلسی؛ بحارالانوار؛ ج۴۳، ص ۲۹۶)