۱۰ محرم ، سال ششم هجرى قمرى

قرطاء، نام تیره اى از قبیله “بنى بکر بن کلاب” بود، که نسبت به مسلمانان مدینه و شخص پیامبر(ص)، سر ستیز داشته و همیشه با آنان دشمنى مى کردند و مخالفان و دشمنان اسلام را تقویت و همراهى مى نمودند.

پیامبر اکرم(ص) براى خاموش کردن فتنه قرطاء و زمین گیر کردن گردنکشان این طایفه، محمد بن مسلمه را در رأس سى رزمنده مسلمان به سوى آنان اعزام کرد.

محمد بن مسلمه، در دهم محرم سال ششم قمرى از مدینه خارج گردید و رفت و بازگشت او به مدت نوزده روز ادامه یافت و یک روز مانده به آخر محرم به مدینه بازگشت نمود.

وى، به فرمان رسول خدا(ص)، شب ها را راه مى پیمود و روزها را در استتار کامل به استراحت مى پرداخت. تا این که پس از چند روز راه پیمایى به گروهى از قبیله “مُحارب” رسید که آنان نیز در دشمنى با اسلام، همدست مخالفان بودند.

سپاهیان اسلام، آنان را غافلگیر کرده و با کشتن یک تن از آنان، شتران و گوسفندان آنان را به غنیمت گرفتند و سایر افراد دشمن تاب مقاومت نیاورده و ناچار راه گریز در پیش گرفتند.

محمد بن مسلمه، پس از آن به منطقه اى رسید که مشرف به طایفه بنى بکر بود. وى، در آن مکان بر آنان شبیخون زد و با کشتن ده نفر از افراد بنى بکر، شتران و گوسفندان زیادى از آنان به غنیمت گرفت و از این راه، دشمن را از جهت نیروى انسانى و اقتصادى در فشار قرار داد و توان تهاجم هاى بعدى را از آنان سلب نمود.

محمد بن مسلمه در این نبرد، در حدود یکصد و پنجاه شتر و سه هزار رأس بز و گوسفند از بنى بکر و بنى محارب به غنیمت گرفت و همه آن ها را به مدینه منتقل کرد. (۱)

۱- المغازى (واقدى)، ج۱، ص ۵۳۴